Personages (levenskaartjes)

1
Isidro is een jongen van 14 jaar en woont in Tegucigalpa de hoofdstad van Honduras. Hij woont op straat. Toen hij 9 jaar oud was liep hij thuis weg omdat het leven er ondraaglijk was. Toen hij 7 jaar was moest hij van zijn vader stoppen met school om op straat pennen en potloden te verkopen. Wanneer zijn vader ’s avonds vond dat hij te weinig verkocht had, ranselde hij zijn zoon af... Isidro dacht dat het leven op straat beter zou zijn dan dit... Maar daar moest hij stelen en overvallen om te overleven: om te kunnen eten en om lijm te kopen... Lijm snuiven is voor veel straatkinderen een dagdagelijkse praktijk, om de miserie te vergeten. De miserie, dat is niet alleen de dagelijks strijd om eten maar ook de voortdurende vernedering. Je wordt namelijk door iedereen behandeld als een stukje vuil, door de inwoners voor de stad, door handelaars en vooral door politieagenten. Het is meer dan één keer gebeurd dat een straatkind zonder echte reden door een agent neergeschoten of doodgeslagen wordt...

2
Loz Manuel is 39 jaar en moeder van 7 kinderen. Ze woont in Chigo, een klein dorpje in Malawi. 2002 was een rampenjaar voor veel boerengezinnen in Malawi. Er zijn verschillende oorzaken voor deze humanitaire ramp. De oogsten zijn o.a. grotendeels mislukt door de aanhoudende droogte. Bovendien wordt het voor de kleine landbouwersgezinnen steeds moeilijker om de eigen landbouwproducten te verkopen op de markt. De markt wordt namelijk overspoeld met goedkope producten uit het rijke Noorden, zoals graanoverschotten uit Europa. De kleine boeren uit Malawi kunnen hun producten nooit aan zulke lage prijzen verkopen, anders lijden ze verlies. Loz Manuel is nu volledig afhankelijk van de maïs die ze krijgt van een ontwikkelingsorganisatie. Vooral voor de kinderen is de voedselhulp bepalend voor hun overleven. Vorig jaar heeft Loz haar dochtertje Sima verloren, dat gestorven is aan ondervoeding... Ongeveer 3 miljoen mensen in Malawi leven in hongersnood.

3
Charlie is 52 en woont in Brussel, op straat. In de buurt van het Noordstation zoekt hij elke avond naar een plek om te slapen. In de zomer, valt het nog mee, vindt hij, als het niet regent tenminste. In de winter is het een ware strijd om aan een slaapplaats te geraken waar je niet doodvriest. Het station biedt alleen overdag een uitweg... ’s nachts mogen daklozen er niet blijven. Dan probeert hij een plaatsje te bemachtigen in een leegstaand pand in de buurt van het station dat hem alleen beschermt tegen wind en regen, maar zeker niet tegen de koude. En eten? Dat vindt Charlie meestal in vuilnisbakken naast restaurants. Soms kan hij iets kopen als voorbijgangers in een vrijgevige bui zijn. Af en toe kan hij terecht bij Poverello, een organisatie die warme maaltijden aanbiedt aan daklozen in Brussel. Waarom krijgt Charlie geen bestaansminimum, hoor ik je al denken? Omdat je daarvoor aan allerlei voorwaarden moet voldoen, waaraan iemand als Charlie niet aan kan voldoen.

4
Sandra is moeder van 33 jaar met 2 kinderen: Kevin,14 jaar en Kimberley, 12 jaar. Ze staat er alleen voor. Tien jaar geleden is Sandra gescheiden, haar man dronk en werd dan heel agressief. Hij sloeg haar regelmatig. Toen haar man ook de kinderen sloeg in zijn agressieve buien, besloot Sandra hem te verlaten. Ze heeft nooit spijt gehad van deze beslissing maar het werd een harde strijd. In het begin kon ze niet gaan werken omdat ze de kinderen nergens kon onderbrengen. Daarna kon Sandra geen werk vinden en moest ze leven van een uitkering door het OCMW. Het was net genoeg om de huur en de kosten te betalen. Voor eten was het al wat krap, daarom werd de dagelijkse portie vlees afgeschaft en het koekje bij de koffie. Voor de kinderen wordt het steeds moeilijker om ‘zonder luxe’ te leven, om niet te hebben wat hun leeftijdsgenootjes hebben. Sandra volgt ondertussen een computercursus bij de VDAB met de hoop op een job...

5
Nithin Singh is een Indiase katoenlandbouwer van 37 jaar oud en vader van 4 kinderen. De familie leidde vroeger een behoorlijk leven, hun katoen bracht voldoende op. Vanaf begin jaren ’90 kwam daar verandering in. De Indiase landbouw werd overspoeld door buitenlandse multinationals. Zo nam de multinational Monsanto een patent op genetisch gemanipuleerde katoenzaden. Normaal worden de zaden die de gewassen voortbrengen het volgende jaar opnieuw gezaaid. De genetisch gemanipuleerde katoenplanten brengen geen nieuwe zaden meer voort. De boeren moesten dus elk jaar opnieuw zaden aankopen bij Monsanto. Veel katoenboeren, waaronder Singh, konden zich die zaden niet permitteren. De katoenzaden van Monsanto brengen zogenaamd BT-katoen voort dat een soort pesticide afscheidt om de zaadbolworm te verdrijven. Een neveneffect is dat ook bijen, kevers en vlinders, die nodig zijn om de gewone planten te bevruchten, eraan moeten geloven. De katoenoogsten van Singh brengen elk jaar minder en minder op. Ze kunnen nog net de eindjes aan elkaar knopen, maar er zal toch wel snel iets moeten veranderen.

6
Nuan was 14 jaar toen ze het dorpje waar ze met haar ouders woonde, moest verlaten. Haar vader stuurde haar naar de stad om er te gaan werken. Thuis kon ze namelijk toch niet veel doen, vond hij. De rijstoogsten brachten immers elk jaar steeds minder op en waren niet meer groot genoeg om te verkopen op de markt. In de stad Pattaya kon Nuan geld verdienen dat ze moest opsturen naar haar ouders. Haar één jaar oudere zus Tabtim werkt al 2 jaar in Pattaya. Nuan heeft nooit goed geweten wat haar zus daar precies deed, alleen dat ze soms ook als danseres werkt in een bar. Nu staat Nuan zelf met beide voeten in de harde realiteit van Pattaya. Na haar aankomst bracht Tabtim haar naar een achterkamertje van een bar, waar het allemaal begon... Nuan treedt nu elke avond op in een ‘go-go-bar’, een stripteasetent, en daarna moet ze meegaan met buitenlandse ‘toeristen’. Ontsnappen? Dat heeft ze al geprobeerd. Maar het leven op straat bracht helemaal niets op, zelfs geen eten... En nu de rijstoogst mislukt is, moet ze wel, omdat haar ouders anders te weinig geld hebben...

7
José is 36 jaar en werkt op een bananenplantage in Costa Rica. Hij werkt 12 tot 15 uur per dag en verdient zo’n 5 percent van de prijs waaraan de bananen verkocht worden aan de multinationals. Helaas is zijn loon lang niet genoeg om zijn gezin te onderhouden. Zijn dochter Maria van 14 jaar, zijn zoontje Enrico van 12 jaar en zijn vrouw Helena werken mee op de plantage. Als ze geen tegenslagen hebben, heeft het gezin net genoeg om te overleven. Als... want op dit ogenblik ligt Enrico doodziek thuis door een pesticidenvergiftiging. De bananenplanten worden immers voortdurend besproeid met pesticiden, waardoor de plukkers er ook niet aan kunnen ontsnappen. Je moet al geluk hebben om er niet ziek van te worden. Enrico had dat geluk helaas niet, zoals zovele andere plukkers. Geld voor medische verzorging voor Enrico is er niet...

8
Tom is 19 jaar en zit op kot in Leuven. Hij studeert er politieke en sociale wetenschappen. Al jaren heeft hij naar het kotleven uitgekeken: geen zorgen, alleen feesten, met zijn vrienden “gamen” op de computer en af en toe wat studeren. Zijn ouders betalen zijn kot en cursussen, daarnaast storten ze elke maand nog een bedrag op Toms zichtrekening om ‘van te leven’. Omdat zijn moeder elke zondagavond 4 ingevroren maaltijden meegeeft, moet hij gedurende de week niet zo veel geld spenderen aan eten. Daardoor blijft er altijd nog wat over om computerspelletjes te kopen, om af en toe eens een bioscoopje of een etentje mee te pikken met zijn vriendin, cd’s te kopen of om nog wat extra kleding te kopen. Tom is namelijk dol op trendy kleding: ‘baggy-broeken’ en sportieve truien en skate-schoenen en dat allemaal van het ‘juiste kledingmerk’...

9
Irene is 35 jaar, is getrouwd en heeft 2 kinderen van 4 en 6 jaar oud. Ze is manager van een kledingzaak waar ze 15 jaar geleden begonnen is als verkoopster. Haar vader was een goede vriend van de toenmalige manager die ondertussen al 5 jaar op pensioen is en vervangen door Irene. Deze connecties hebben haar aan haar huidige functie geholpen...
Zij en haar man leiden een druk beroepsleven maar gelukkig blijft er nog voldoende tijd over voor de kinderen. Het gezin woont in een groot modern huis met een grote tuin. In het weekend proberen ze zoveel mogelijk uitstapjes te maken met de kinderen: naar de zoo, naar de kust als het mooi weer is, naar pretparken,... In de zomervakantie trekken ze naar hun vakantiewoning op Tenerife. Als ze de Belgische regen beu zijn, durven ze ook in het najaar of in de winter een reisje naar Tenerife meepikken.