Het verhaal van Nike gaat terug tot in de jaren ’60 toen de Tiger-sportschoenen geboren werden en verkocht werden door het Amerikaanse bedrijf Blue Ribbon Sports. In 1963 start de verkoop van Tiger sportschoenen in de Verenigde Staten. In 1971 ontstaat het alombekende Nike-logo en verandert de naam Tiger ook in de merknaam Nike. Nike wordt een jaar later een onafhankelijk bedrijf en opent fabrieken in Taiwan en Zuid-Korea. In 1978 werd de naam Blue Ribbon Sports veranderd in de naam Nike Inc. Er werd een hoofdkantoor uit de grond gestampt in Beaverton, in de Amerikaanse staat Oregon. Vanaf de jaren ’80 werd Nike het grootste sportmerk ter wereld. Nike betaalde enorme bedragen aan wereldberoemde sportmensen voor promotie.

Toch bleef de concurrentie met Reebok (en andere sportmerken) aanhouden. Het was dus belangrijk om op de productiekosten te besparen, om zo meer geld te kunnen uitgeven aan reclame.
Dit is de reden waarom Nike haar productie uitbesteedt aan fabrieken in lageloonlanden, vooral in Azië.

Een Nike-schoen wordt op de volgende manier geproduceerd: eerst wordt er een model ontworpen, meestal in de Verenigde Staten. Het model wordt verder uitgewerkt bij onderaannemers in Taiwan of Zuid-Korea. Deze onderaannemers besteden het werk dan weer verder uit aan fabrieken in landen met de laagste lonen zoals: Thailand, Indonesië, China of Vietnam. Vaak worden onderdelen voor éénzelfde model van sportschoen in verschillende landen gemaakt.

Nike zoekt voortdurend naar landen waar de productiekosten het laagst liggen, waar de minimumlonen met andere woorden het laagst liggen en waar de arbeiders zo weinig mogelijk rechten hebben.
Aanvankelijk gebeurde de massaproductie van Nike-sportschoenen (en van andere sportmerken) vooral bij onderaannemingen in Zuid-Korea, Taiwan, Filippijnen en Maleisië. Wanneer arbeiders in deze landen meer rechten kregen, sloten vooral de fabrieken in Zuid-Korea hun deuren en hun eigenaars trokken naar China, Indonesië en Thailand om daar nieuwe fabrieken te bouwen. In deze landen mochten arbeiders zich immers niet organiseren om meer rechten te eisen.

Rond 1995 begonnen vooral de Indonesische arbeiders onrustig te worden, protesten voor een hoger loon en betere werkomstandigheden volgden algauw. De toen grote sporthelden Michael Jordan en Andre Agassi moesten jaarlijks betaald worden voor het dragen van Nike sportschoenen (respectievelijk 20 miljoen en 10 miljoen Dollar per jaar). Bovendien gaf Nike jaarlijks in totaal 300 miljoen dollar aan reclame uit.
Het werd voor Nike weer tijd om landen met nog lagere lonen op te zoeken. Vietnam werd één van de nieuwe productielanden. De fabrieken die geopend werden in Vietnam bleven nog steeds in handen van Zuid-Koreaanse en Taiwanese onderaannemers.

Tegenwoordig laat Nike haar producten vooral in China, Vietnam, Thailand en Indonesië produceren maar ook nog in Zuid-Korea en Taiwan (vooral voor het moeilijkere werk) en in Cambodja, Bangladesh, Pakistan, Mexico, El Salvador, Dominicaanse Republiek, ...
In Azië zijn er tegenwoordig zo’n 50 onderaannemingen of fabrieken die sportschoenen produceren in opdracht van Nike en zo’n 300 kledingfabrieken.

Nike is Amerikaans en laat haar producten (vooral) in Azië produceren maar verkoopt natuurlijk ook massaal in Europa. Het hoofdkwartier van Nike Europa bevindt zich sinds 1999 in Hilversum in Nederland en het distributiecentrum of de plaats van waaruit alle Nike producten over heel Europa verdeeld worden is in ons land, in Laakdal.
Ook in Australië en Nieuw-Zeeland is er een Nike-kantoor, en in verschillende Aziatische landen (China, Hong Kong, Japan, Korea, Zuid-Oost Azië). De zogenaamde Niketowns schieten als paddestoelen uit de grond: dit zijn gigantische winkels (van enkele verdiepingen hoog) waar Nike producten verkocht worden. In Europa kan je zo’n Nike Town vinden in Berlijn en Londen, daarbuiten kan je in een tiental Amerikaanse grootsteden terecht voor zo’n Nike Town maar ook in b.v. Melbourne in Australië en Honolulu...
Zo zie je maar: Nike vind je overal!!