AARTSBISSCHOP OSCAR ROMERO

Oscar Romero verwierf als aartsbisschop van de hoofdstad San Salvador faam als sociaal bewogen man die zich verzette tegen het toenemende geweld in zijn land. El Salvador kende immers in de jaren ’70 en ’80 een burgeroorlog waarin de militaire dictatuur en haar doodseskaders een vuile rol speelden, hierin gesteund door de Verenigde Staten. Romero zag in dat politieke onderdrukking en extreme armoede aan de basis lagen van het geweld. Hij werd tijdens een mis in het armenziekenhuis aan het altaar doodgeschoten.

Romero voelde zich op 13-jarige leeftijd al geroepen om priester te worden. De opleiding hiervoor volgde hij eerst in het seminarie van San Miguel en later aan universiteiten in Rome. Als hij vanuit Italië naar zijn land terugkeerde, maakte hij al snel kennis met de enorme ellende die onder de bevolking heerst. Veel mensen kunnen lezen noch schrijven en leven onder de armoedegrens, doodseskaders trekken door het hele land en vermoorden veel onschuldige mensen.
In 1970 wordt hij als hulpbisschop van San Salvador gewijd. In 1977 is hij er aartsbisschop. Langzamerhand komt hij tot het besef dat het toenemende geweld in zijn land zijn wortels heeft in de armoede en de onderdrukking. Toen in 1977 een bevriende liberale priester ( Rutilo Grande ) vermoord werd, komt hij openlijk uit voor zijn mening. Romero verklaarde dat de regering bestond uit gewelddadige personen, die de mensenrechten schonden en die moordden zonder gestraft te worden. Hij vroeg de paus om te bemiddelen, maar hij kreeg slechts een lauwe reactie.
El Salvador was niet het enige land in Midden- en Latijns-Amerika dat in deze decennia gebukt ging onder militaire dictaturen, burgeroorlog en repressie. In ondermeer Guatemala, Chili, Argentinië, Nicaraua en Honduras voerden verzetsbewegingen een bloedige strijd met de militaire machthebbers. De bevolking leed onder zware repressie. Romero vond niet dat de kerk een ‘politieke’ kant kon kiezen in deze conflicten. In die zin verschilde hij van mening met andere priesters die de ‘bevrijdingstheologie’ aanhingen. Deze progressieve stroming in de kerk wou resoluut voor de armen kiezen, ook op het politieke terrein (en sommigen sloten zich zelfs aan bij de guerrillabewegingen tegen de militaire dicaturen). Voor Romero was de kerk geen politieke beweging. “[De kerk] is een gemeenschap die, vanuit het Evangelie, wijst op sociale misstanden en uitbuiting door dictators en daarin stelling neemt, ongeacht de onderdrukkers links, rechts, marxistisch of fascistisch zijn.”
De populariteit van Romero bleef in de tweede helft van de jaren ’70 groeien, vooral bij de armen. Zijn kerkdiensten in de kathedraal van San Salvador zaten steeds bomvol. Toch bleef hij niet lang in het bisschoppelijk paleis wonen. Hij nam zijn intrek in een ziekenhuis voor de armen.
In 1979 wordt Romero opnieuw ontvangen door paus Johannes Paulus II. Hij legde de paus 7 dossiers voor met rapporten en documenten die de onrechtvaardigheden in El Salvador beschreven. Hij kreeg echter geen steun.
2 februari 1980, 6 weken voor zijn dood, ontving hij een eredoctoraat aan de KULeuven. Terug in zijn land kreeg aartsbisschop Romero steeds meer bedreigingen.
Deze moedige man dook echter niet onder. Hij bleef zich inzetten voor de armen, voor gerechtigheid.
Op 24 maart 1980 werd Romero vermoord door doodseskaders, terwijl hij de mis opdroeg in het ‘Armenziekenhuis’.
In Londen kreeg hij een standbeeld. De Anglikaanse kerk gaf Romero een speciale gedenkdag (24 maart). In Brugge werd hij samen met andere slachtoffers van het geweld in Midden- en Latijns-Amerika jaarlijks herdacht. In Leuven werd een Romerohuis opgericht.
Heel veel mensen vroegen om zijn zaligverklaring. Het Vaticaan bevestigde dat dat kon bekeken worden. Men is daar nog steeds mee bezig.  

Bronnen en verwijzingen

http://nl.wikipedia.org/wiki/Oscar_Romero
http://users.pandora.be/zonacosta/romero.htm