MARIA TERESA TULA – EL SALVADORIZALCO, 23 APRIL 1951 |
Klik hier Bron: takegreatpictures.com |
Maria Teresa Tula is een vrouw met een ongeëvenaard doorzettingsvermogen. Zij is één van de leidsters van de Co-Madres. Deze vrouwenvereniging bood steun aan mensen wiens familieleden waren ontvoerd, vermoord of opgesloten als politiek gevangene. Co-Madres werd opgericht in 1977 gedurende de bloedige burgeroorlog in El Salvador. De vereniging wilde de overheid niet alleen wijzen op het naleven van de mensenrechten maar ook op de gelijke behandeling van vrouwen en mannen.
|
“Toen ik de eerste keer het woord “feminisme” in onze groep hoorde, dacht ik dat de duivel tot mij sprak. Ik wist niet waarover het ging, ze hadden mij vroeger ingeprent dat het om iets “slechts” draaide. Nu beleef ik dat het simpel het “heruitvinden” van de vrouw is. Eén van de doelen van de Co-Madres is: vrouwen integreren in populaire en in revolutionaire democratische bewegingen.” “Er zijn al wel enkele veranderingen in de militaire structuur, toch blijven sommigen aan de macht. Het doet mij denken aan oude schoenen ruilen voor nieuwe, het blijven steeds dezelfde voeten die ze aantrekken.” Maria Teresa Tula |
Uit het leven van Tula
Maria Teresa Tula komt uit een arme Salvadoreense familie. Tot aan haar huwelijk hielp ze haar moeder in het huishouden. Ze was nooit bij de politiek betrokken geweest.
Haar man José Guevarra werkte in de Izalco-suikerfabriek, een eigendom van één van de rijkste families in El Salvador. De “toestand” in deze fabriek was, net zoals in vele andere, miserabel: geen jobzekerheid, lage lonen, slechte werkvoorwaarden, geen sociale of medische voorziezekerheid. De werknemers besloten te staken, maar ze bleven wel op het terrein. De man van Tula was actief bij de staking betrokken. Na een paar dagen kwamen de “veiligheidstroepen”. Ze hielden heel wat mensen aan en sloegen er op los. Ook Guevarra werd meegenomen en vreselijk gemarteld ... In 1980 werd hij door het Salvadoraanse leger doodgeschoten. Het gezin had toen vijf kinderen. Maria besloot om zich aan te sluiten bij het Comité de Madres, Co-Madres, dat hulp bood aan vermisten en hun families.
Voortdurend “vechten” en vluchten
In 1984 kreeg Co-Madres de Robert F. Kennedy-prijs voor Mensenrechten. Maar de verantwoordelijken van de organisatie konden de prijs niet afhalen, omdat hen een visa voor de V.S. werd geweigerd. Als reden werd aangegeven dat Co-Madres gelinkt zou zijn aan communistische groeperingen.
In 1985 werd Co-Madres beloond met de Bruno Kreisky-prijs voor Mensenrechten. Onder druk van het buitenland, mocht Tula naar Oostenrijk om de prijs in ontvangst te nemen. Ze nam de gelegenheid te baat om verschillende Europese landen te bezoeken en gesprekken te voeren met politici, onder meer met voormalig Duits bondskanselier Willy Brandt. Bij haar terugkeer in El Salvador ontving ze geregeld bedreigingen. Ze werd enkele keren ontvoerd en gemarteld. Maar telkens zocht Tula de Co-Madres op, om ze te helpen en te ondersteunen. Dat kostte veel moed want Tula was al een paar keer zwaar aangepakt.
Op 6 mei 1986 ontvoerde politie in burger haar, ze was op dat moment 7 maanden zwanger. Ze brachten haar naar een onbekende plaats waar ze haar drie dagen, zonder onderbreking, zwaar sloegen en verkrachtten.
Op 28 mei 1986 werd ze beschuldigd van lidmaatschap van de guerrillagroep Nationale Weerstand, opnieuw opgepakt en gemarteld. In de gevangenis beviel ze van haar zesde kind.
Uiteindelijk ontsnapte ze naar de V.S. Ze wou voor haar kinderen een veiliger omgeving en een behoorlijke kans om te studeren. Ze leefde enkele jaren in Washington, vanwaaruit ze de CO-Madres mee bleef leiden. In 1995 gaf ze haar boek uit, ”Luister naar mijn getuigenis”. Maria Teresa Tula woont nog steeds in de Verenigde Staten.
Bronnen en verwijzingen
http://www1.pacific.edu/~b-rhone/mariateresatula.htm
http://www.speaktruth.org/defend/profiles/profile_31.asp