JULIANA DOGBADZI - GHANA

Juliana Dogbadzi werd zeven jaar als tempelslavin behandeld maar kon ontsnappen. Ze werd lid van International Needs Ghana. Juliana stichtte de vereniging Survivors for Chance. Ze reist nu het land rond, praat met ex-slavinnen en leert hen wat emancipatie is. Ze bezoekt Benin, Togo en Nigeria omdat ook daar nog duizenden Trokozi-meisjes als slavin door het leven gaan. In 1999 kreeg Dogbazi de Reebok International Human Rights Award.

Gekooid om de grillen van de goden

'Trokosi' betekent 'slavin van de god' en bestaat als cultureel en religieus gebruik al sinds de 17de eeuw. Jonge meisjes, meestal maagden, worden naar een tempel gebracht om levenslang in dienst te staan van een priester. Deze meisjes worden "afgestaan" om de (veronderstelde) misdaden van mannelijke familieleden "goed" te maken en om het "heil" van de goden af te smeken. De tempelpriester is de fysieke gedaante van de god.
Hun levensomstandigheden zijn barslecht. De kinderen moeten de hele dag werken op het land, zonder betaling, zonder eten, zonder medische verzorging, in lompen gekleed en regelmatig misbruikt door de tempelpriester. In 1997 werd er toegegeven dat er ongeveer 5.000 jonge meisjes en vrouwen werden vastgehouden in "heiligdommen" in het Zuid-Oosten van Ghana.

Hoe kwam Juliana in die tempel terecht?

Dogbadzi vertelt: "Ik ben nooit in een klaslokaal geweest. Toen ik 7 was, brachten mijn ouders mij naar een tempel, bij een 'priester'. Daar was ik tot mijn 17de slavin. Ze zeiden dat mijn opa 2 dollar gestolen had. Die opa was al overleden voor mijn geboorte. Toen men hem had gevraagd het geld terug te geven, had hij gezegd dat hij onschuldig was. De vrouw die hem beschuldigde, ging naar de tempel en sprak een vloek uit over hem en zijn familie. De tempelpriester kwam op bezoek en vertelde dat er een jong meisje moest toetreden om de woede van de goden te milderen. Eén van mijn zussen werd naar een tempel in Kebenu gestuurd (600 mijl ver). Maar ze stierf enkele jaren later en ik moest haar vervangen."

Het "leven" onder de tempelpriester

"We moesten om 5 uur opstaan, water halen in de stroom, 5 kikometer verderop. We leefden en werkten op de velden van de priester. We kregen niets, geen eten, geen medische verzorging, geen fatsoenlijke kleding.
We overleefden door te kauwen op rauwe pepers en palmnoten.
We sliepen op de grond in hutten, opgetrokken uit modder, het regende binnen, er waren soms slangen. Vaak werd één van ons uit de slaap gehaald 'ten believe' van de priester. Ik was ongeveer 12 toen ik voor het eerst verkracht werd. Twee keer ben ik ontsnapt, maar telkens haalden ze mij terug. De tweede keer was ik zwanger geraakt van één van de mannen die mij wilde 'redden'. Twee jaar later beviel ik opnieuw, deze keer was de priester de vader. Mijn derde ontsnappingspoging was raak, ik vluchtte door het bos en het struikgewas, één kind ingesjord op mijn rug, het andere in mijn armen."

Vrij!

"De leden van de organisatie International Needs Ghana hebben mij enorm geholpen. Zij brachten mij allerlei vaardigheden bij en hielden mij uit de handen van de tempelpriesters." Dank zij de samenwerking tussen Juliana en deze organisatie is Trokosi als vorm van slavernij verboden en zijn al meer dan 2.000 vrouwen bevrijd. Ook in Benin, Togo en Nigeria bestaan er 'Trokozi-meisjes'. Onder invloed van Juliana komen ook in deze landen de 'heilige priesters' onder zware druk te staan.

Bronnen en verwijzingen

http://www.speaktruth.org/defend/profiles/profile_02.asp
http://www.universalrights.net
http://gaO.org/freedom_action
http://www.wcl.american.edu