“Het leven is als een spel waarin God de kaarten schudt, de duivel deze verdeelt en wij de troeven moeten uitspelen.”
Joegoslavisch spreekwoord

1. Verzamel de deelnemers en vraag of iedereen met je het kaarspel wil meespelen. Vraag aan hen een kaarspel te kiezen dat eenvoudig is en algemeen bekend, zoals, “manillen” of “schoppenboer jagen”.
   
2. Ga na of iedereen de algemene spelregels kent. Als dit niet zo is, moet je ze kort overlopen ( laat de mogelijkheid open voor de “regelaar” om zijn/haar rol te spelen.)
   
3. Start het spel en laat het zo lang mogelijk zijn gang gaan. (Laat de spelers proberen zelf een onderhandelingsproces te ontwikkelen. Je dient alleen tussen te komen als de spelers geen initiatief nemen of de discussie oververhit wordt. Dan moet je zo tactvol mogelijk optreden en liefst tussen de verschillende spelronden in.)
   
4. Geef de deelnemers op het einde van het spel de tijd om tot rust te komen en uit hun rol te stappen, vooraleer aan de nabespreking te beginnen.
   

Er zal reeds heel wat discussie geweest zijn bij de verscheidene verzoeningspogingen. Laat de deelnemers nu aangeven wat zij denken over de activiteit en wat zij geleerd hebben omtrent bemiddeling en het proces van conflictoplossing.

• Vonden zij deze activiteit leuk? Wat gebeurde er eigenlijk tijdens het spel?
  
• Vier deelnemers hadden een bijzondere rol. Wie waren ze en welke was hun rol?
  
• Wat gebeurde er toen iemand het spel voor de eerste keer boycotte? Vraag iedere deelnemer beurtelings te vertellen wat zij merkten en wat zij deden.
  
• Hoe ontstonden de ideeën om het probleem op te lossen? En hoe werden deze toegepast?
  
• Was het frustrerend dat de begeleider probeerde te verzoenen, eerder dan autoritair aan te geven hoe het spel moest gespeeld worden?
  
• Kunnen de deelnemers de stappen van het proces van conflictoplossing aangeven?
  
• Welke zijn in het werkelijke leven, de voor - en nadelen van het proberen oplossen van problemen door onderhandeling in plaats van bij éénzijdige beslissing?
  

Wanneer de deelnemers zelf een methode proberen te vinden om conflicten op te lossen, laat hen dit dan met zo weinig mogelijk tussenkomsten van jezelf doen. Dat is uiteindelijk het doel van deze activiteit en het is prachtig als de deelnemers zelf de vaardigheden daartoe ontwikkelen. Als dit gebeurt, vergeet bij de nabespreking niet hun aanpak te evalueren.

Probeer tijdens het spel de deelnemers hun eigen procedures en oplossingen te doen vinden, met in gedachten het proces van conflictoplossing of onderhandeling op basis van principes . Er zijn drie belangrijke stappen:

1. Zich bewust worden van het conflict.
   
   • Ga niet in discussie over de standpunten. (in dit geval beoordeel niet wie juist en wie fout is).
     
   • Identificeer het probleem (leg uit wat er gebeurde).
     
   • Maak onderscheid tussen de persoon en het probleem. (Laat niet toe dat deelnemers elkaar beledigen, maar richt je op probleemgedrag.)
     
     
2. Onderzoeken wat verkeerd is en zoeken naar mogelijke oplossingen.
   
   • Richt je op belangen, niet op stellingnamen. Dit betekent, zoek naar een gemeenschappelijk vertrekpunt. (Wensen zij al dan niet het spel te spelen?)
     
   • Bedenk mogelijkheden die voor beide partijen voordelig zijn. Stel oplossingen voor die als billijk aanzien kunnen worden en iedereen voldoening zullen geven (zoals: speel de laatste ronde opnieuw). Vraag of het zou helpen de spelregels te verduidelijken; of er een discussie over gevoerd moet worden; of er sancties moeten bedacht worden; of er andere suggesties zijn.
     
     
3. Toepassen van de juiste oplossingen.
   
   • Dring aan op objectieve criteria. (Bepaal in dit geval de regels en de straffen).
     
   • Participatie. Zorg ervoor dat de tegenstrijdige partijen deelnemen aan het gesprek en zelf verantwoordelijkheid nemen om het conflict op te lossen. Oplossingen die opgedrongen worden hebben heel wat minder kans effectief te zijn. Het is veel beter voor de deelnemers zelf volledig betrokken te zijn in hun eigen wederzijds aanvaardbare oplossingen.
     

Hoewel er drie stadia zijn in het proces van conflictoplossing, moet je bedenken dat het in de praktijk niet mogelijk is om deze volledig te onderscheiden en dat het normaal is dat ze elkaar overlappen.

Wees niet bang om de rol van bemiddelaar te spelen in deze activiteit; het is noch nodig een diploma te hebben in conflictoplossing noch om alle conflicten waarbij je betrokken bent geweest te hebben kunnen oplossen. Waarom geen gedachtenexperiment om je eigen vaardigheid te ontwikkelen? Doordenk enkele persoonlijke ervaringen met conflicten. Bedenk wat er gebeurde, en probeer dit te analyseren volgens de drie bovenvermelde stappen.

Als de groep groter is dan vijftien personen, kan je hem splitsen en twee tot drie spelen tegelijk laten verlopen. Dat kan je alleen met de hulp van verschillende mede-begeleiders. Als alternatief kan je regelen dat enkele deelnemers observator zijn. Zij kunnen ofwel enkel de rol van observator spelen en tijdens de nabespreking feedback geven, ofwel als bemiddelaar optreden. In dit geval zullen zij wellicht wat voorafgaande aanwijzingen over het modereren nodig hebben.
Waarom hier niet een spelletje pool of snooker van maken? De activiteit moet geen kaartspel zijn; een ander spel kan hier evengoed voor dienen.

Als de deelnemers hun vaardigheid in onderhandeling op basis van principes in de praktijk willen omzetten, kunnen ze Laat ieders stem gehoord worden doen. Deze activiteit bestaat erin vertegenwoordigingsstructuren uit te werken voor een organisatie zoals een school- of jeugdgroepraad.

Spits je toe op persoonlijke verandering. Stimuleer de deelnemers om zich, wanneer zij in wat voor conflict ook verwikkeld zijn – op welk niveau ook en met wie ook, ouders, leraars of vrienden, de drie stappen van conflictoplossing voor ogen te houden. Kom af en toe samen om ervaringen te delen en de vooruitgang in hun vaardigheden te evalueren.