De situatie speelt zich af op een bedrijfsvergadering tussen werkgevers, werknemers en de vakbond, die in een impasse zit bij een poging een akkoord te bereiken over looneisen.

De fabriek werkt 24 uur per dag, 365 dagen per jaar. Ze heeft in het totaal duizend werknemers, van de productie tot en met het management. Alle werknemers zijn lid van de vakbond.

Het bedrijf heeft op dit moment financiële en economische moeilijkheden, maar het staat nog niet voor een bankroet. Hoewel de winsten hoog zijn gebleven, zijn ze het laatste jaar gedaald omdat de sector in zijn geheel een daling kent. Gedurende de drie laatste jaren zijn de lonen met 3% gedaald en het personeelsbestand met 10%.

De werknemers vragen een loonstijging in verhouding tot de stijging in andere industriesectoren.
Het management heeft geantwoord dat een daling van het personeelsbestand nodig zou zijn om een loonstijging te bekostigen. Hun voorstel is:

• Een stijging van 4%, binnen 12 maanden, voor gewone lonen, voor de individuele contracten (de huidige inflatie bedraagt 2% per jaar).
  
• Betaling op basis van de op jaarbasis gepresteerde uren eerder dan dag- of weekuren, en het afschaffen van overuren.
  
• Een personeelsinkrimping (10% van het personeel – voornamelijk deeltijdse en tijdelijke contracten, en stageplaatsen – volgens de regel "laatst in, eerst uit") en vrijwillige afvloeiingen.
  

Het voorstel van het management werd door de algemene vergadering van de werknemers verworpen. Deze was bezorgd dat de voorstellen de situatie zouden verslechteren (op dit moment krijgt 40% van de werknemers een belangrijk deel van hun loon als betaling voor overuren). De vakbond en de werknemers legden toen een tegenvoorstel voor aan het management:

• Een loonstijging van 9% over twee jaar.
  
• Overuren en bonussen worden behouden.
  
• Het huidige personeelsbestand wordt behouden en elke werknemer die afvloeit, krijgt herscholing op kosten van het bedrijf.
  
• Als deze eisen niet aanvaard worden, zal men overgaan tot staking.
  

Het tegenvoorstel werd geweigerd door het management, die beweerde dat de suggesties van de vakbond en de werknemers de problemen die het bedrijf nu tegemoet ziet, niet zouden oplossen.

De onderhandelingen hebben nu al twee maanden geduurd.

Het bedrijf heeft als beleid dat als een akkoord niet bereikt kan worden in een periode van twee maanden, er een speciale vergadering wordt bijeengeroepen met alle betrokken partijen. Deze vergadering is nu de basis voor de simulatie. Aan beide zijden werd gevraagd om met een nieuw voorstel te komen dat moet dienen als realistische basis om tot een bevredigend akkoord te komen.

Rond de onderhandelingstafel moeten in het totaal zeven mensen zitten: twee vertegenwoordigers van het management, een voorzitter voor de vergadering (aangeduid door de werkgevers) en vier vakbondsafgevaardigden. Aangezien het een buitengewone algemene vergadering is, zijn alle werknemers uitgenodigd om erbij te zijn.