Groep D. Profiel van een ngo: Derechos Human Rights (www.derechos.org)
Derechos Human Rights werd gesticht in 1995 en waarschijnlijk was het de eerste mensenrechtenorganisatie die werkte via het internet. Samen met Equipo Nizkor, de zusterorganisatie in Spanje, startte Derechos met het bewustzijn dat het internet een zeer efficiënt middel kon zijn in de strijd tegen schendingen van de mensenrechten over heel de wereld. Bovendien bood het internet mogelijkheden om de standpunten van mensenrechtenorganisaties op de eigen manier kenbaar te maken aan de hele wereld. Derechos werkt samen met mensenrechtenorganisaties in Latijns Amerika en elders om accurate en recente informatie over de situatie in hun landen de wereld in te sturen, alsook om mogelijkheden te creëren voor steun. De organisatie beheert ook verschillende mailing lists over mensenrechten, ze publiceert een mensenrechtenkrant op het internet en ze werkt eraan om de vermisten te blijven herdenken en rechtvaardigheid te doen geschieden. Op de website vind je ook een groot aantal links naar andere mensenrechtenorganisaties.
Een voorbeeld van wat Derechos verricht heeft
In 1998 las Javier Vildoza (21) het volgende op de website van Derechos: “Vildoza, Jorge (alias) ‘Gaston’, Luitenant Commandant, GT332 (…); hij is op dit moment voortvluchtig en woont in Engeland; hij heeft mogelijk de zoon van Cecilia Vinas, geboren half september 1977, meegenomen. Javier achterhaalde dat de man die hij dacht zijn vader te zijn, bekend stond als iemand die de mensenrechten schond, en dat hij een kind gestolen had rond dezelfde tijd dat hijzelf geboren was in de ‘Naval Mechanical School’, een berucht concentratiekamp gedurende de Argentijnse dictatuur. Javier was de zoon van Cecilia Vinas en Hugo Reinaldo Penino, maar was weggenomen door Jorge Vildoza, die later beschuldigd zou worden van 60 gevallen van mishandeling en moord. Men had hem geregistreerd als Javier Gonzalo Vildoza Grimaldo, en Vildoza en zijn vrouw hadden hem opgevoed als hun eigen kind. Ze vertelden hem nooit de waarheid over zijn afkomst.
Tijdens het surfen op de website van Derechos en van 'Project Disappeared', ontdekte Javier dat zijn biologische ouders nog steeds op de lijst staan van de vermiste personen en dat zijn biologische grootouders al meer dan 20 jaar op zoek zijn naar hem. In 1998 vond hij hen. Het ontdekken wie hij echt was en wat zijn vader gedaan had, bracht Javier ertoe om naar de rechtbank in Argentinië te schrijven om een DNA test aan te vragen. De resultaten waren duidelijk: hij was de zoon van Cecilia Vinas en Hugo Reinaldo Penino. Sindsdien is hij weer verenigd met zijn biologische grootouders. Het verhaal van Javier toont aan hoe on line activisme onverwachte resultaten kan opleveren en de verwachtingen sterk overtreffen. Toen het “Project Disappeared” werd opgericht, was het de bedoeling om de vermiste en verdwenen personen te blijven gedenken en om diegenen die verantwoordelijkheid dragen voor de verdwijningen in Latijns Amerika en de rest van de wereld aan te klagen. Men had nooit verwacht dat de website ervoor zou zorgen dat de kinderen van de vermisten meer zouden leren over zichzelf.
(Overgenomen en bewerkt uit “Doing Human Rights Online: the Derechos’ Cyberbirth”, door Michael Katz-Lacabe en Margarita Lacabe, in “Human Rights and the Interent”, door S. Hicks, E.F. Halpin en E. Hoskins (ed.), McMillan Press Itd, Londen, 2000)
|
Groep E. Profiel van een ngo: Human Rights Watch (www.hrw.org)
Human Rights Watch is een onafhankelijke, niet-gouvernementele organisatie, die kan bestaan dankzij de bijdragen van individuen en organisaties verspreid over de hele wereld. De organisatie werd gesticht in 1978 met als naam Helsinki Watch (nu Human Rights Watch/Helsinki) en was een antwoord op de noodkreet om hulp van lokale groepen uit Moskou, Warschau en Praag, die waren opgezet om de naleving van de Helsinki akkoorden te controleren. Human Rights Watch probeert een einde te maken aan een lange rij van misbruiken, waaronder standrechtelijke executies, foltering, willekeurige aanhouding, beperkingen van de vrije meningsuiting, van het oprichten van een vereniging, van vergadering en van keuze van godsdienst, oneerlijke processen en discriminatie op basis van ras, geslacht, etnische groep en godsdienst.
Human Rights Watch publiceert informatie over misbruiken om de regering in verlegenheid te brengen ten aanzien van de burgers en de internationale gemeenschap. Human Rights Watch ijvert ook voor het terugtrekken van militaire en economische en diplomatieke ondersteuning van regeringen die regelmatig de mensenrechten schenden.
Drie voorbeelden van het werk dat Human Rights Watch verricht:
Het Internationaal Strafhof. Human Rights Watch was één van de eersten die uitdrukkelijk pleitten voor de oprichting van het Internationaal Strafhof, een permanent tribunaal dat de meest grove schendingen van de mensenrechten zou aanpakken, waar deze misdaden ook gepleegd zijn. Ten gevolge van de publieke druk en de pleidooien van regeringen en maatschappelijke groepen van over heel de wereld kwamen 114 Regeringen ertoe om het verdrag voor de vestiging van het ICC te aanvaarden, en 21 landen bekrachtigden het.(*)
Tsjetsjenië: Human Rights Watch was de enige internationale mensenrechtenorganisatie die tijdens het Russisch offensief contiinu op de tsjetsjeense grens gestationeerd was en van daaruit informatie verschafte die ervoor zorgde dat de VN Commissie voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties tot een resolutie kwam over de houding van Rusland ten opzichte van Tsjetsjenië. In deze resolutie werd voor het eerst één van de 5 permanente leden van de VN Veiligheidsraad met de vinger gewezen.
Kosovo: Human Rights Watch leidde een belangrijk onderzoek in Kosovo, vóór de bommencampagne van de NATO. Het eerste rapport met betrekking tot Kosovo, zo dik als een boek, werd gepubliceerd in 1990 en de organisatie bleef de ontwikkelingen in de jaren ’90 nauwgezet volgen. Ondervragingen van de mensen ter plaatse over verschillende massamoorden in de jaren 1998 en 1999 haalden de voorpagina’s van kranten in de hele werel
|