Neil Postman, “Five ideas about technological change” (Vijf ideëen over de technologische vooruitgang)

Ten eerste, we betalen altijd een prijs voor de technologie; hoe groter de technologie, hoe groter de prijs die we ervoor moeten betalen.

Ten tweede, er zijn altijd winnaars en verliezers, bovendien proberen de winnaars de verliezers altijd te overtuigen van het feit dat zij (de winnaars) echte winnaars zijn.

Ten derde, in elke grote technologie schuilen epistemologische, politieke en sociale vooroordelen. Soms zijn deze vooroordelen gunstig voor ons, soms is dit niet zo. De schrijvende pers maakte een einde aan de mondelinge traditie; de telegrafie vernietigde de ruimte; de televisie vernederde het woord; de computer zorgt er misschien voor dat het sociale leven stuk gaat; enz.

Ten vierde, technologische vooruitgang is geen toevoeging aan het bestaande, maar is ecologisch, dit wil zeggen, het verandert alles en is daarom te belangrijk om volledig in handen te laten van Bill Gates.

Ten vijfde, technologie heeft de neiging om mythisch te worden; dit betekent dat het doet vermoeden dat het een deel is van de natuurlijke gang van zaken, en daardoor heeft de technologie ons leven meer in de greep dan goed voor ons is.

(Uit een toespraak op de Conferentie, “The New Technologies and the Human Person: Communicating the Faith in the New millennium”, Denver, Colorado, 27 maart 1998, www.newtech.org/address10_en.htm)

Sean Kidney, “The Internet as facilitator of citizen activity” (Het internet als draaischijf van actief burgerschap)

Voor mensen die interesse hebben voor het internet, zie ik een positieve toekomst. Zoals elke grote ommekeer of verandering, zal het web veel mogelijkheden bieden, al zullen ook bepaalde dingen verloren gaan. De gedrukte media zullen erop achteruit gaan. Ik denk dat deze revolutie een deur opent voor mensen om invloed te hebben en om geïnformeerd te worden. De actualiteit wordt in revoluties meestal naar de achtergrond verdrongen, maar hier is dat niet zo.

Wat ik onder andere hoop, is dat het internet actief burgerschap zal bevorderen en zal leiden tot een andere soort democratie. Ik denk dat het belangrijk is voor ons om te verzekeren dat de sociale verschillen niet groter worden. Dit zal vooral nodig zijn in de komende 10 jaar of zo, terwijl deze revolutie langzaam de hele wereld zal inpalmen. Om de toekomst van deze specifieke vooruitgang te verzekeren moeten we samenwerken, niet alleen op nationaal vlak, maar ook op internationaal vlak.

Wanneer je kan lezen, is de toegang tot informatie, de toegang tot boeken om te lezen, zoals een bibliotheek, de volgende stap om tot kennis te komen. Vergeet hierbij niet wat een vooruitgang het was voor onze samenleving dat er plaatselijke bibliotheken bestonden. Het internet houdt uiteraard de belofte in een wereldwijde bibliotheek te zijn.

(Uit een interview met het ‘NSW Society of Editors’, 6 april 1999, http://online.socialchange.net.au)

Amnesty International, opgericht in 1961, streeft ernaar om alle gewetensgevangenen te bevrijden; ijvert voor een eerlijk en snel proces voor politieke gevangenen; bestrijdt de doodstraf, mishandeling en andere wrede behandeling van gevangenen; wil een halt toeroepen aan politieke moorden en ‘verdwijningen’; en kant zich tegen deze schendingen van de mensenrechten door regeringen zowel als door oppositiegroepen. Amnesty International kan op de steun rekenen van zo'n miljoen leden en sympathisanten uit 162 landen en gebieden. De activiteiten die ze organiseren gaan van publieke demonstraties tot het schrijven van brieven, van onderricht over mensenrechten tot het organiseren van benefietconcerten, van individuele hulpverlening in een bepaalde zaak tot wereldwijde campagnes rond een bepaald thema.
De organisatie is onpartijdig en onafhankelijk van elke regering, politieke overtuiging of religieus geloof. Financiëel kan Amnesty International zich staande houden door de ledenbijdragen en giften, afkomstig uit alle delen van de wereld. Op de website kan je een handleiding ivm campagne voeren en een handboek over eerlijke processen vinden. Daarnaast vind je er informatie over wat je moet doen om deel te nemen aan de campagnes, om dringende oproepen te ontvangen op je GSM (via SMS-boodschappen) en om postkaarten te versturen om foltering uit te bannen.

Voorbeelden van wat Amnesty International doet

Eind jaren ’60, na een aantal fouten die negatieve publiciteit met zich meebrachten, stelde Amnesty International de regel in dat medewerkers zich enkel mogen inzetten voor buitenlandse zaken (dus niet voor zaken die zich afspelen in hun eigen land). Het meeste werk binnen Amnesty International wordt nog steeds door vrijwilligers verricht. Zij schrijven brieven naar de regeringen die de mensenrechten niet respecteren van wie het niet met hen eens is, door gevangenschap, treiterijen, bedreigingen, fysiek geweld, foltering, “verdwijning”, of politieke moord. Ze organiseren stenden bij publieke evenementen waar ze informatie mbt gevangenen en mensenrechtenkwesties bekendmaken. Ze organiseren manifestaties, schrijven persberichten, stichten groepen die brieven schrijven in kerken, synagogen of moskeeën, en ze gebruiken hun intelligentie en verbeelding op grenzeloze wijze.
Als gevangenen vrijkomen beweert Amnesty nooit dat dit uitsluitend aan haar acties te danken is. Vrijlating is immers het resultaat van vele factoren, waaronder ook wat vrienden en familie ondernemen (waarbij zij vaak een risico nemen). Hoe dan ook, veel bevrijde gevangen zeiden dat de brieven en de publiciteit van Amnesty International zeer belangrijk waren.
In 1977 kreeg Amnesty International de Nobelprijs voor de Vrede. De “Get up Sign up” campagne ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens verzamelde 13 miljoen steunbetuigingen aan de mensenrechten. In 2001 won de “Al Stoptorture Website” de Revolution Award 2001 voor “het beste gebruik van e-mail” (www.stoptorture.org).