Als morgen komt. Nanon Williams
Deel 1
“Het was de dag nadat Dwight Adanandus stierf dat ik het leven grondig anders bekeek dan het was, of preciezer, dan dat ik wilde dat het was. Het was het begin van de winter en terwijl ik aan een vriend lag te denken die altijd bleef glimlachen ook al waren de dagen zo zinloos en overbodig, voelde ik mij gekweld. Terwijl ik rustig bewoog en de krant van onder de deur opraapte, vertelde die krant zijn verhaal.
Dit verhaal lezend, goed beseffend dat ik hem nooit zou weerzien, voelde aan alsof er iemand speldenprikken in mijn hart gaf, opnieuw en opnieuw. Soms kwam hij zwierig de binnenkoer opgelopen en dan riep hij luid “Hoe zit het, manneke?” Ik keek dan eerst rond mij en staarde daarna terug om te zeggen: “Vent, wie noem jij hier manneke?”, en dan begonnen we allebei te lachen, want ik was de jongste in ons gebouw. Als ik daar nu aan terugdenk, maakt mij dat triest, want nu Dwight er niet meer is om de plooien weg te strijken die mijn gezicht een boos uitzicht geven, zal ik er nooit meer naar uitkijken om op de binnenkoer te wandelen.
Met de jaren is mijn manier om de tijd te verdrijven veranderd, maar ik hoop dat deze nieuwe manieren van mij ooit een beter mens zullen maken, zoals Dwight dit ooit werd. In momenten van zwakte vraag ik mij altijd af wat Dwight zou gedaan hebben.
‘Vergeet niet’ zei hij soms tegen me, ‘Het systeem kan je er alleen onder krijgen als je dat toelaat. Zorg dat je vrede hebt met wie je God ook is, begin zo goed mogelijk te leven en geniet ervan. Hij ging dan verder: “Manneke, ik weet niet waarom jij hier bent, maar ik weet wel dat jij hier niet thuishoort…”
Deel 2
“… eigenlijk hoort niemand hier thuis, op ‘death row’. Er zijn verkrachters, ontvoerders, overvallers, kinderverkrachters en sadisten die echt niets om je geven. En toch, je hebt hier zorgzame mensen vol medeleven, die hetzelfde uitgespookt hebben, maar die een manier hebben gevonden om te veranderen. Ik wil dat je je dat altijd herinnert” zei hij me twee weken voor zijn executie. “Onthoud vooral dit. Als je anderen beoordeelt zoals dit systeem jou beoordeeld heeft, dan zal je geen haar beter zijn dan diegenen die jou ter dood hebben veroordeeld”. En nu ik mij die woorden levendig herinner, vraag ik mij af waarom het zo lang heeft geduurd voor ik ze leerde begrijpen. Natuurlijk hoorde ik wel wat hij zei en het leek zinvol, maar vinden dat er wel iets zinnigs in zit is één ding, echt begrijpen wat die woorden willen zeggen is toch nog iets anders. Waarschijnlijk was ik toen echt nog een ‘manneke’ zoals hij me noemde, maar de waarheid doet pijn als je eindelijk de tijd neemt om haar in te zien.
Ik weet dat opsluiting een psychologisch martelinstrument is dat frustratie creëert tot depressie erop volgt, maar toch blijven bij sommigen de ziel en de wil om door te gaan ongebroken. Wat Dwight betreft, hij had die geest (wat hij ook gedaan had om op death row te eindigen) en met die ziel veranderde hij het leven van anderen die hier liggen te rotten zoals levende lijken in het kerkhof van het systeem. “Ik weet dat het niet gemakkelijk is, manneke” zei hij soms, “maar het leven is niet gemakkelijk. Probeer elke dag te nemen zoals hij komt en zolang je licht kan zien op het einde van de tunnel, laat dat je dan kracht geven om door te gaan.” Dat waren de laatste woorden die hij tot mij richtte toen hij afscheid nam, in tranen. Ik durf zelf niet proberen uitleggen wat dit voor mij betekent. Ik denk dat hij dit tegen mij zei, zodat ik mijn eigen kracht kon vinden die mij nu al enkele jaren en waarschijnlijk de volgende jaren gaande houdt. Ik heb nooit mijn principes verloochend of dat wat mij het meest waardevol is in het leven – zoals mijn familie. Waarschijnlijk is het die liefde die op een dag, wanneer we de poort van de hemel binnengaan, bepaalt wat morgen werkelijk is.”
Nanon Williams is in Texas op beschuldiging van moord ter dood veroordeeld toen hij 17 jaar oud was,. Hij ontkent schuldig te zijn en bracht de laatste negen jaar op death row door.
Bron: www.ccadp.org
|