|
|
|
Liefste dagboek,
Vandaag hadden we weer tekenen op school. We mochten een tekening maken over onze belevenissen in de vakantie. Kaji, een jongen uit mijn klas, maakt altijd rare tekeningen. Op zijn tekeningen staan dikke, zwarte kruisen en grote, rode vuurvlammen. Altijd weer opnieuw. Als ik hem vraag waarom hij zulke vreemde dingen tekent dan zwijgt hij of wordt hij boos. Ook de juf vindt het een beetje raar. Ik vind Kaji eigenlijk niet zo leuk. Hij snauwt vaak mensen af en vecht soms met de andere jongens. Vandaag was het weer zo ver. Wim, Karel, Stijn, Geert en Kaji waren oorlogje aan het spelen. Kaji werd woest. Hij sloeg en schopte er op los en wist niet van ophouden. De meester van de vijfde klas heeft hem moeten lostrekken van Wim. Wim had enkele zware klappen gekregen. Na school zag ik onze juf praten met zijn ouders. Ik hoorde haar vertellen over de vechtpartij. Over de rare tekeningen ook, en over zijn boosheid en zwijgzaamheid. Zijn ouders knikten. Misschien krijgt hij thuis straf.
Net goed!
|
|
|
Liefste dagboek,
Vandaag spraken we in de klas over adoptie. Jana vertelde dat ze geadopteerd is. Ze weet niet wie haar echte ouders zijn, maar ze wil ze graag vinden en leren kennen. Kaji is ook geadopteerd: dat weet iedereen op school, want hij heeft een donkere huid en zijn ouders zijn blank. Sarah vroeg hem of hij zijn echte ouders kent, en of hij ze zou willen ontmoeten. Kaji zei niets, maar begon zachtjes te snikken. De juf legde ons uit dat Kaji’s ouders gestorven zijn. Iedereen in de klas werd stil. Niemand durfde vragen hoe ze gestorven waren. Ik keek naar Kaji, en zag een vreemde blik in zijn ogen. Liefste dagboek, ik krijg het gevoel dat er iets ergs is gebeurd met Kaji…
|
|
|
Liefste dagboek,
Wat een dag! Het begon zo: de juf was heel stil toen we de klas binnenkwamen.
‘Ik heb enkele akelige dingen te vertellen over Kaji’ zei ze. De hele klas keek geschrokken op en iedereen loerde met bange blikken naar elkaar. Terwijl ik rondkeek zag ik dat Kaji nergens te bespeuren was. De juf begon te vertellen: ‘Kaji komt uit een ver land, uit Sierra Leone. Zijn echte ouders en zusje zijn voor zijn ogen vermoord door rebellen toen hij zeven jaar was. Ze namen Kaji mee naar hun kamp. Daar waren ook andere kinderen die weggenomen waren van hun familie. Kaji en de anderen werden gedwongen alles te doen wat die mensen zeiden. Ze kregen een geweer in de hand geduwd en moesten meevechten als echte soldaten. Een organisatie die Peace Links heet, heeft Kaji en enkele andere jongens kunnen bevrijden. Kaji mocht terug naar school gaan, maar hij stond er helemaal alleen voor. Zijn ouders uit België waren op reis in Sierra Leone en hebben Kaji meegenomen naar hier en geadopteerd. Hier in België probeert hij een nieuw leven op te bouwen, maar zijn verleden als kindsoldaat blijft hem door het hoofd spoken. Hij is angstig en bang, en kent enkel geweld om zijn problemen te uiten. Ik vraag jullie allemaal wat aandacht te hebben daarvoor.’
De juf was uitgesproken. In de klas kon je een speld horen vallen. Ik werd duizelig en het leek alsof mijn maag en keel dichtgeknepen werden. Wat een vreselijk verhaal! Wat een afschuwelijk leven! Ik voelde een heel sterk medelijden met Kaji opkomen. Opeens begreep ik alles: de rare tekeningen over de dood en vuurvlammen, de vechtpartijen,... Onmiddellijk schaamde ik me over mijn gedachte van enkele dagen geleden. Over mijn wens dat Kaji thuis straf zou krijgen. Waarschijnlijk had hij al meer dan genoeg straf en slaag gekregen!
|
|
|
Liefste dagboek,
Vandaag kon ik het niet meer uithouden! Ik zou en moest met Kaji praten over het RUF! Op de speelplaats begon ik er voorzichtig over. Hij was verbaasd dat ik het RUF kende. Ik zei dat ik zijn levensverhaal niet kon loslaten, en dat ik er in de bib over had opgezocht. Ik weet niet of het door mijn interesse kwam, of dat hij opgelucht was dat hij er over kon praten, maar Kaji vertelde hele verhalen over zijn jaren bij het RUF.
‘Er was eens een jongen die trachtte te vluchten’, zei hij ‘maar hij werd betrapt. Een van de andere jongens werd verplicht hem dood te schieten’.
Hij vertelde ook dat ze verplicht werden veel naar Rambo te kijken en dat ze zich even stoer en strijdlustig moesten gedragen.
|
|
|
Liefste dagboek
Vannacht heb ik slecht geslapen en nachtmerries gehad over Kaji en de rebellen die zijn familie hebben vermoord! Daarstraks ben ik na school even naar de bibliotheek geweest. Ik heb boeken opgezocht over rebellen in Sierra Leone. De boeken schreven allemaal over de rebellen van het RUF (Revolutionary United Front). Er stond ook een hoofdstuk in over kindsoldaten. In het boek stond geschreven dat deze kinderen verplicht werden mee te vechten. Alle kinderen kregen voordat ze moesten vechten steeds een bruin drankje toegediend waardoor ze zich sterker en machtiger voelden. Ze werden ook gedwongen op mensen te schieten. Wie weigerde werd zelf vermoord! Ik voelde me opnieuw misselijk worden toen ik dit las, liefste dagboek…
|
|
|
Liefste dagboek
Vannacht heb ik slecht geslapen en nachtmerries gehad over Kaji en de rebellen die zijn familie hebben vermoord! Daarstraks ben ik na school even naar de bibliotheek geweest. Ik heb boeken opgezocht over rebellen in Sierra Leone. De boeken schreven allemaal over de rebellen van het RUF (Revolutionary United Front). Er stond ook een hoofdstuk in over kindsoldaten. In het boek stond geschreven dat deze kinderen verplicht werden mee te vechten. Alle kinderen kregen voordat ze moesten vechten steeds een bruin drankje toegediend waardoor ze zich sterker en machtiger voelden. Ze werden ook gedwongen op mensen te schieten. Wie weigerde werd zelf vermoord! Ik voelde me opnieuw misselijk worden toen ik dit las, liefste dagboek…
|
|
|
Liefste dagboek,
Sorry dat ik al een tijdje niet meer geschreven heb. We zijn nu enkele weken verder en Kaji is een goede vriend van me geworden. Hij is veel vrolijker nu en vecht niet meer zoveel als vroeger. Ook zijn tekeningen worden steeds minder raar. Soms wordt hij nog wel eens boos, of weigert hij iets te zeggen. Maar iedereen weet nu hoe dat komt... en we brengen er begrip voor op. Vorige week gingen we zwemmen met de klas. Toen Kaji zijn T-shirt uittrok schrok ik heel erg. Op zijn borst stonden de letters R U F in zijn huid gekrast. Ik gebaarde dat ik er niet op had gelet, maar ik zag dat Kaji rood werd en niks meer zei.
‘Het verleden is nog lang niet uitgewist’, dacht ik bij mezelf. ‘Kaji draagt er nog steeds — en letterlijk — de littekens van mee’.
|
|
|
|
|
|