De jongen met twee ogenDit kortverhaal geeft kinderen een positieve kijk op “verschil”.
Vertel de kinderen onderstaand verhaal. Stel daarna de vragen die volgen.
“Ver, ver weg in de ruimte ligt een planeet, net zoals de Aarde. De mensen die op de planeet leven zijn net als wij, behalve één iets: ze hebben maar één oog. Maar het is een erg bijzonder oog. Met dat ene oog kunnen ze in het donker zien. Ze kunnen ver, heel ver zien, en ze kunnen recht door muren heen kijken. De vrouwen op deze planeet krijgen kinderen, net als op Aarde.
Op een dag werd een raar kind geboren. Het had twee ogen! Zijn moeder en vader waren erg verdrietig.
De jongen was een vrolijk kind. Zijn ouders hielden van hem en genoten ervan voor hem te zorgen. Maar ze waren ongerust omdat hij zo ongewoon was. Ze gingen met hem naar vele dokters. De dokters schudden het hoofd en zeiden: “We kunnen niets doen.”
Toen de jongen opgroeide, kreeg hij meer en meer problemen. Omdat hij niet kon zien in het donker, moest hij een lamp bij zich dragen. Toen hij naar school ging, kon hij niet zo goed lezen als de anderen. Zijn leraars moesten hem extra helpen. Hij kon niet zo ver kijken, dus had hij een speciale telescoop nodig. Zo kon hij de andere planeten zien, net als alle anderen. Soms, als hij van school naar huis ging, voelde hij zich erg alleen. “Andere kinderen zien dingen die ik niet kan zien,” dacht hij. “Ik moet dingen kunnen zien die zij niet zien.”
En op een spannende dag ontdekte hij dat hij iets kon zien wat niemand anders zag. Hij zag de dingen niet in zwart-wit zoals alle anderen. Hij vertelde zijn ouders hoe hij de dingen zag. Hij nam zijn ouders mee naar buiten en vertelde hen over zijn opwindende ontdekking. Ze stonden versteld! Zijn vrienden waren ook verwonderd. Hij vertelde hen prachtige verhalen. Hij gebruikte woorden die ze nog nooit hadden gehoord… zoals rood en geel… en oranje. Hij vertelde over groene bomen en paarse bloemen. Iedereen wou weten hoe hij de dingen zag. Hij vertelde prachtige verhalen over diepblauwe zeeën en golven met schuimende witte toppen. Kinderen waren dol op zijn verhalen over wonderbaarlijke draken. Hun adem stokte in hun keel wanneer hij de huid, de ogen en de adem van vuur beschreef.
Op een dag leerde hij een meisje kennen. Ze werden verliefd. Ze vond het niet erg dat hij twee ogen had. En toen besefte hij dat hij het ook niet erg vond. Hij was heel beroemd geworden. De mensen kwamen van over de hele planeet om hem te horen vertellen. Uiteindelijk kregen ze een zoon. Het kind was net als alle andere kinderen op de planeet. Hij had maar één oog.”
